BidelaneH - بی دلانه

حافظ

saapoem — Tue, 06 Oct 2009 11:50:18 GMT

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

(به مناسبت 20مهر روز بزرگداشت خواجه شمس الدین محمد حافظ)

آیینه ای در راه تکامل، مست از شعشعه ی صبحی دل انگیز.

انگار، طرحی نو شکل می گرفت و آسمان می خواست بار امانت از دوش بردارد.

«ساکنان حرم سِرٌ و عفاف ملکوت»، سرمست از تلاوت عشق، در انتظار تکامل آن بلور سراپا احساس بودند؛ بلوری که سحرگاه، سر از دامن خورشید بردارد و گیسوی طلایی غزل را، عاشقانه نوازش کند:

دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند

گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت

با من راه نشین باده ی مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند

... و سرانجام، انتظار به سر آمد و در اولین ثانیه های دلباختگی، آبشاری از تخیّل سرازیر شد و عشق، گیسوی بلند شعر را شانه زد.

چه «شاخه نباتی»! چه «تازه براتی»! فصل فصل آیینه گی حافظانه،فصل فصل غزل های عارفانه با عاشقانه های جاودانه بود:

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بی خود و از شعشعه ی پرتو ذاتم کردند

باده از جام تجلّی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی

آن شب قدر که این تازه براتم دادند

گویی بهار، آغاز شده و نرگس های شیرازی بر حریر تماشا نشسته اند و آینه گردانها، در سماعی بشکوه، عشق را تکثیر می کنند.

حافظ: غزل عشق و غزل: عشق حافظ است.

حافظ، خورشید آسمان شعر و ادب و حکمت و عرفان است؛ که بر گستره ی سبز این سرزمین تابید:

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

نظیر دوست ندیدم اگر چه از مه و مهر

نهادم آینه ها در مقابل رخ دوست

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد

که چون شکنج ورق های تو بر توست

گویی همیشه اردت خواجه به اراده ازلی و ابدی خداوند بسته است و کمتر غزل محکمی از او

می توان یافت که در آن سخن از ارادت نرانده باشد، چه اینکه بین سالک و مرشد، مرید و مراد و عاشق و معشوق، این اراده است که سبب ساز عشق است، تا جایی که می گوید:

طفیل هستی عشق اند آدمی و پری

ارادتی بنما، تا سعادتی ببری

بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش

که بنده را نحرد کس، به عیب بی هنری

می صبوح و شکر خواب صبحدم تا چند

به عذر نیم شبی کوش و گریه ی سحری !

در عرفان خواجه، نه بوی افراط بایزیدی (مستی) و نه تفریط جُنیدی (مستوری) دیده می شود، او مجذوب عِشوه و کرشمه معشوق است؛ معشوقی که جاذبه ی عشقش معقول را مجنون و جاذبه ی عقلش، مجنون را معقول می کند و هیچ کس از مستور و مست، مقابل اراده اش راهی جز تسلیم ندارند:

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله اند

ما دل به عشوه ای که دهیم، اختیار چیست

آن چه در غزلیات خواجه، حال و هوای «جبر» دارد؛ نه آن جبر کلامی و نه آن خرده گیری متکلمین است، بلکه جبر، «جبر عشق» است، که وحشی بافقی (ره) به زیبایی آن را به تصویر می کشد؛

که اگر عاشق شدی، مجبور به جبر عشقی، نه مختار به ترک آن:

به مجنون گفت روزی عیب‌جویی

که پیدا کن به از لیلی نکویی

که لیلی گرچه در چشم تو حوری ست

به هر جزوی ز حسن او قصوری ست

ز حرف عیب‌جو مجنون برآشفت

در آشفتگی خندان شد و گفت

اگر در دیده ی مجنون نشینی

به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویی ست

کزو چشمت همین بز زلف و رویی ست[1]

وگویا ترین بیت حافظ در این مقال همانا بیت زیر است:

هر کسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت

زان میان پروانه را در اضطراب انداختی !

یکرنگی حافظ در عشق، سبب یکرنگی او در شریعت و طریقت و دست یابی او به غایت آمال عارفان" حقیقت" است وآنگاه که به سالوسان خود نمای دین فروش می رسد؛ خروش برمی دارد:

نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد

ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

آری ؛عاشقی کار رندان قلندر است ، نه خود ستایان بی مایه !که همواره شطح و طامات در بازار خرافات بساط می کنند ودم از کشف و کرامات می زنند !

از گوته آلمانی تا کُنتس فرانسوی و از تیمور لنگ تا عطار پیر چارسوق؛ همه و همه، ستایش گر حافظند و مست تغزّل او.چرا که او حافظ است ؛ حافظ عشق ؟!

نگاهش، ناب است؛ ناب تر از آبیِ آسمان؛ تا جایی که «طاووس جلوه زار آیینه خانه»[2] به نقاشی هایش رشک می برد و «سیمرغ» عقل، در بهت تماشایی، گم می شود که شیخ صنعان[3] در آستانه ی آن، دل به گیسوان چلیپایی بست:

«در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست

مست از می و میخواران از نرگس مستش مست»

«گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه

که من چو آهوی وحشی، ز آدمی برمیدم»

حافظ شاعری با اشراقی شگرف و ستودنی است و هم سویی عقل و عشق دراندیشه ی پرندینش، ریشه در اقیانوس فلسفه و عرفان دارد:

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد

این همه نقش در آیینه ی اوهام افتاد

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود

زمانه طرح محبت، نه این زمان انداخت

حافظ، پیش از آن که یک شاعر باشد، معمار شعر است؛ که اوج زیبایی را، به ساختار لفظی و معنوی شعر می بخشد:

«منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن

از نی کِلک، همه قند و شکر می بارم»

آیینه ای که آن روز قامتِ «خواجه شمس الدین محمد حافظ» را در نگاه خمارین نرگس ها به تصویر کشید، امروز تبلور رنگین کمان احساسش را، به نمایش گذاشته است به گونه ای که هنوز مادر گیتی چشم به راه کودکی مانده است که گوی رقابت از خواجه برباید، خواجه ای که هنوز هم برترین غزل سرای ایران است.

خواجه، توانست بار امانت هنر را به دوش بکشد؛ هنری که انگیزه ی آن، بازتاب جمال الهی بوده و هست و خواهد بود. یادش گرامی و یادمانش بر ادب دوستان و ارادتمندان خواجه شیراز گرامی باد.

سید علی اصغر موسوی

[1] دیوان وحشی بافقی، ویراسته ی دکتر حسین آذران، انتشارات امیر کبیر، تهران، سال 1380، ص 816.

[2] وام از شعر بیدل دهلوی.

[3] شیخ صنعان – منطق الطیر عطار نیشابوری.

یا صادق آل محمد

saapoem — Tue, 06 Oct 2009 11:47:36 GMT

ترجمان فقاهت

بپوش جامه ی عزایت را مدینه، که غربت نشین داغی غریبانه خواهی شد! آغوش بگشا، ای حریم گهربار نبوت که اینک "فقیه آل طه" میهمان توست.

آغوش بگشا، ای "بقیع" که سرو عالم آرای فقاهت، هم جوارت خواهد شد.

آغوش بگشا، ای تربت پنهان زهرا (س) که فرزند مظلومی دیگر، به "غربت آباد بقیع" می پیوندد.

آغوش بگشا که اینک صادق آل الله را به دامان خواهی گرفت.

آه! ای بقیع! ای غربت همیشه نشسته بر دل زخمی تاریخ!

تصویر غروبت را با کدامین حنجره فریاد بزنم آن گاه که خورشید، برای بوسیدن تربتت سر به سریر خاک می گذارد؟!

با کدامین حنجره، آرامش نشسته در اندوهم را فریاد بزنم؛ تا بغض فرو مرده در گلو، جانی دوباره بگیرد؟!

امان از گریستن خاموش! امان از این سکوت بارانی!

ای بقیع؛ ای آیینه ی عرش الهی؛ بگذار قبیله ی نامرد، تجاهل کنند فروغ لایزالی آستان حضرت امام جعفر صادق(ع) را؛ که آسمانیان التجا به بلندای آستانش می آورند و زمینیان، توسّل به نام شریف و آسمانی اش!

امانات بی بدیل الهی را کسانی پاس می دارند که راه به سوی روشنایی گشوده باشند و مشام جانشان با عطر ولایت آشنا باشد، نه کج اندیشان خلیفه های اموی که چون خفاش، دایم از آفتاب گریزانند و افکار وارونه ی آن ها را جز زر و زورپرستان، تقلید نمی کنند!

نسب و نسبت نمی تواند شکل اهل عذاب را تغییر دهد، خواه "اموی" باشد خواه "عباسی"، خواه "ناصبی" باشد، خواه "وهابی"!

مولای مظلوم! امروز هم اهالی عذاب به سفیدی کاخ هاشان می نازند و "غربت بقیع" را به فراموشی سپرده اند!

مولای مظلوم؛ چقدر جان گداز است مظلویت آسمان خاک؛ ای آسمانی ترین، که ترجمان فقاهت کتاب الله و عترت حضرت رسول (ص) بودی و اکنون دشمنانت چه حقیرانه درباره ی تو می اندیشند!

این درد، درد ماست که دل به کوی غریبانه هایت دوخته ایم وگرنه باید سر به عرش برافراشت و تو را از سایه سار طوبی طلبید!

با تمام داغی که از غربت تنهایی ات بر سینه دارم، رو به قبله می ایستم و دل به غریبانه های بقیع می سپارم کم کم حال و هوای عاشورایی نگاهم ابری می شود؛ آه از این اندوه بی پایان!

آه از این نگاه خسته ی تاریخ که مظلومیت فرزندان پیامبر (ص) را سالیان سال به نظاره نشسته است!

مولا جان، یا صادق آل محمد(ع)! چگونه مویه نکنم؟! در سوگ مولایی که عظمت نامش، آسمان را به تواضع وا می دارد!

چگونه به این اشک های ناقابل بسنده کنم، که وسعت مصیبت، فراتر از ادراک خاکی ما ناسوتیان است!

مولا جان به روزهایی می اندیشم؛ که مردمان در حق تو کوتاهی کردند!تا جایی که نااهلان حکومت "عباسی" حریم حرمتت را شکستند!

مولا جان! شرمنده! کسانی که آن روز، قدر تو را نفهمیدند و شرمنده؛ امروز، کسانی که از حسادت، توان دیدن این همه شکوه تربتت را ندارند!

قنوت می گیرم و غرق در عظمت نامت، زمزمه می کنم: "اللهم صل علی جعفر بن محمد الصادق خازن العلم الداعی الیک بالحق النور المبین"

سلام بر تو و عظمت بی پایانت که علوم عالیه ی تشیّع، وامدار عنایات ویژه ی توست!

سلام بر تو و خاندانی که تو را به دامان معرفت پرورده است!

سلام بر تو و خاندانی که مسیر معرفت الهی را از تو آموخته اند!

سلام بر تو و تربتی که یادگار غریبانه های توست!

سلام بر تو، بر زندگی، شهادت و بعثت دوباره ات باد!

مولا جان! قسم به بقیع! قسم به فجر! قسم به اولین سپیده عدالت، که معجزه مهدوی(ع)، به وقوع خواهد پیوست و آستان کبریایی تو برای همیشه؛ در آغوش آرزومندان خواهد بود!

ما را بگیر دست، که از پا فتاده ایم

آقا! به حق تربت پنهان مادرت(س)!

غربت بقیع:

شعله شعله می گیرد، آتش نیستان را

قطره قطره می ریزد، از نگاه من، جان را

شمع خاطرم، شاید، پر نکرده می میرد

از بلور چشمانش، قطره قطره دامان را

لحظه لحظه می خواند، سمت غربتی، مانا

آتشی که سوزانده، با خودش گلستان را

آتش من و این دل، گریه های پنهان است

هر شبی که می سایم، بر سپیده مژگان را

ای بقیع زخم آگین، سایه سار طوبی کو؟

کین چنین نمایاندی، با خودت بیابان را

من که مثل خاکستر، شعله در گلو دارم

سرمه ام چرا دادی، خاک بیت الاحزان مرا

ای تمامی غربت، ذوالفقار حیدر کو؟

تا بیافکند از پا، خیمه های عصیان را

گنبدی، گلی، شمعی، جز نگاه گریان نیست

هان، مگر نمی بینی، سوره های قرآن را؟!

تا به کی فرو ماندن در کویر بی باور

یک صد بخوان،با من، آیه آیه باران را

شاید از دل غربت، یک سحر، برون آید

آنکه می دهد تسکین، خاطر پریشان را

***

سید علی اصغر موسوی

امام مهدی

saapoem — Tue, 04 Aug 2009 10:50:02 GMT

تبسم ظهور

بشارت باد گام هایت را، بشارت باد حضورت را، ای چلچراغ فروزان فرا راه انسان!

و بشارت باد، خورشید و ماه و ستاره ها را: فراوانی عشق.

بشارت باد آمدنت را، ای تبسم نور ، ای ترنم شور، ای عدالت مستور!

سبکبال خیالم را پرواز می دهم و شمیم یادت در تمام غزل هایم می پیچد.

قلم و دفتر، زمان و مکان و حتی نفسم، عطر گل می گیرد؛ عطر مدینه و سامرا، عطر مهدی(عج).

امروز، با نام تو آغاز شده است؛ ای زیبا ترین مولودی که مشرق نگاهت، آفتاب را حسرت نشین

تماشا کرد!

ای صداقت سپیده درنگاه یلدایان و ای نجابت محض درحضور خاکیان!

سوگند به نجابت و صداقت، که چلچراغ عدالت، با دست های روشن تو فراگیر خواهد شد.

خوشا داماتی که آکنده از عطر تو گشت و چهره ای که لبریز از تبسم تو شد!

خوشا دردی؛ که درمانش توباشی خوشا راهی؛ که پایانش تو باشی !

خوشا چشمی؛ که رخسار تو بیند خوشا ملکی؛ که سلطانش توباشی !

خوشا آن دل؛ که دلدارش تو گردی خوشا جانی؛ که جانانش تو باشی !

نگرانی ات چیست، خاتون،ای بزرگ بانوی عفیف؟!

وعده الهی هیچ گاه تغییر نکرده است؛ مگر می شود در ظهور موعود تاخیر کند؟!

دلواپس چه هستیید بانو؟

آن که می آید، مشکل گشای تمام دلواپسی هاست، دست قادر ازلی است. این تنها تو نیستی که نگرانی!

تنها تو نیستی که دلواپسی؛ نبض کاینات از این انتظار کند شده است!

اندکی به صبح مانده ، بانو، واپسین وعده الهی تاخیر نخواهد کرد.

می آید سپیده ای که با آیینه جمالش، جهان ملکوت پرتو افشان خواهدشد.

می آید آیینه ای که تجلی جمال و جلال و کمال حضرت باری(جل جلاله) است و شب های ظلمت آفرین زمین را، چراغان خواهد کرد.

می آید؛ سروری که قبیله عشق و ایمان را از نیل خطرها، به ساحل آرزوهای متعالی، عبور خواهد داد.

فرمانروایی که نور عدالت از دست های نورانی اش، مثل ید بیضا، خواهد تراوید.

می آید؛ مرد با احتشامی که هزاران سلیمان، بر رکابش زانو خواهد زد.

پیام آوری که پیامش سبز، پرچمش سبز، سلامش سبز و مرامش به سر سبزی تمام سروهای آزاده خواهد بود و قید جهل و بردگی را از پای آدمیان خواهد برداشت.

سلام بر تو ای جلوه جاری در نگاه آسمان که بی اذن نامت، هیچ ستاره ای در مدار خویش قرار نمی گیرد!

سلام بر تو ای آیینه صفات الهی، که زمین از عطر یادت سرشار و آسمان از شکوه نامت متواضع است.

سلام بر تو، مادام که زمین با حضور نورانی ات در دل افلاک، به سر سبزی خویش می بالد و فرشتگان

به قبله نگاهت، سر سجده می سایند

شب تمام ستاره هایش را صلا داده است؛ کهکشان ها دست در دست هم، در سماعی بشکوه، در آسمان "سامّرا" می چرخند و در انتظار سپیده، ثانیه شماری می کنند تا پرتو از رخ عالم آرای "علوی" گیرند.

آفتاب فروزانی، که هفت آسمان پرتویی از آیینه ی نگاهش و کاینات مات قامت دلارای اویند.

نامش حق؛ مرامش حق؛ کلامش حق؛ و وجودش نماد حق و حقیقت الهی است و حق را، روزی بالای تمام گلدسته ها، آشکارا، جار خواهد زد و از پرتو عنایاتش؛ تیرگی ها، لباس روشن هدایت خواهند پوشید.

... و اینک می آید، غنچه ای با تبسمی شیرین ، که عطر سلام آسمان به همراه دارد.

بگو با من؛ بگو از صبح نوروزی که در راه است؛ مولا جان!

بگو با من، بگو از عطر ناب لحظه هایی که نگاهم بر پرچم سبز تو خیره خواهد ماند.

خوشا نگاهی که جمال کبریایی تو بیند و صدای دلربای تو شنود.

خوشا دلی که به عشق تو گرفتار و به دیدار تو امیدوار است.

خوشا دلی که از عاشقانه های جهان تو را برگزید؛ و سرشار از قنوت یادت؛ شب و روز سپری کرد.

خوشا دلی که دوای خویش را، در ابتلای عشق تو یافت.

مولا جان؛ از محاق "غیبت" برون آی، که توان دل ها از دست رفته است.

ای تمام آرزو ؛ مثل آرزوی باران در خشکسالی بدون عدالت !

ای تمام اميد مثل اميد رهايی از تنگناهای نا باورانه ی جهل!

ای تمام انتظار رسيدن به خط پايان، به خط پيروزي، به لحظه های آغازين سپيده ؛ سپيده ای که

رستاخيز عدالت را همراه خواهد داشت!

کجاست بهار آمدنت ، تا جاده های سبز تماشا را به تماشا بنشينم.؟!

تو را قسم به دست های خالی سرشار از قنوت.

تو را قسم به چشم های بارانی لبريز از انتظار.

تو را قسم به مويه های غريبانه ی ندبه .

بيا ، تا طعم تلخ رنج ها، ‌با ديدن تو شيرين شوند .

بيا ، تا از تمام لغت نامه ها ، واژه انتظار را خط بزنيم .

بيا ، تا از دست هايت بهار ، از نگاهت زندگی و از حضورت عدالت بچينیم.

درياب چشم هايی را که از" فلسطين" تا "کشمير" ، از کنار " دیوار چین" تا "ساحل غزه"

به خاطر عدالت موعود ، به جاده های انتظار خيره مانده اند!

درياب دست های تاول زده ای را که از"افغانستان" تا "سودان و سومالی" ‌، به خاطر لقمه ای نان

به کام آتش ميروند!

درياب جهانی را که از "شمال" تا "جنوب"؛ از "شرق" تا "غرب" در انتظار عدالت می سوزد

و مستکبران احساسات مردمانش را به بازی می گيرند!

درياب شانه های خسته ای را که در طول تاريخ ، زخم های بی شمار برداشته اند!

تو همان بهار جاودانه ای

تو همان عدالت ماندگاری

تو همان جانشين لايق خداوندی که "زمين" در انتظار ظهورت ، روز شماری می کند .

تو را می ستايم تو را که وارث عشق در زمينی و کاينات بر وجود تابناکت هر سحر گاه سلام می کند.

مولا جان!

زمانه بی تو یعنی کویر، یعنی برهوتی از ظلم و جهالت؛یعنی روزهای بدون امید و شب های بدون آرزو!

این تویی که امید را در دل ها سبز کرده ای و تحمل رنج ها را آسان!

روزی تمام آرزوهایمان را با عدالت آسمانی تو بر آورده خواهیم دید.

روزی که لباس ها یک رنگ، چهره ها یک رو، دست ها باز و تبسم ها درویش نواز خواهد بود.

جهان یک قطب و یک قبله خواهد داشت، نه برای شهرها: شمال و جنوبی تعریف خواهد شد،

نه برای روستا ها: زرنگی و سادگی؛ تمام سمت ها به درگاه عدالت گستر تو باز خواهد شد.

دانش و آگاهی از نان شب واجب تر و مسلمان بی سواد از تحمل نفس خویش، پشیمان خواهد شد.

چرخه امور جهان به دست با کفایت مردان و زنانی خواهد افتاد؛ که در مکتب ولایت پرورش یافته اند.

آن روز، روز بی پایان اندیشیدن به آسایش است.

آن روز، روزش سبز و شامش نورانی از حضور آسمانی تو خواهد بود.

آن قدر فرشته به زمین خواهد بارید که عطر صلوات، همه جا را فرا بگیرد.

به امید آن روز و به امید آمدنت.اللهم عجل لولیک الفرج!

درود خدا وند بر تو باد، در هر حالی که هستی و در هر حالی که خواهی بود.

میلادت بر تمام عدالت مداران زمین، آن هایی که هر صبح آدینه، دل هاشان ابری و نگاه هاشان

بارانی ست؛ مبارک باد!

به امید روزی که خواهی آمد ....

سیدعلی اصغر موسوی

یامهدی

saapoem — Tue, 04 Aug 2009 10:47:21 GMT

صدا می زنم تو را ...

صدا می زنیم تو را؛ با تمام نفس هایمان، ای نهان گشته عشق تو در نهان خانه ی سینه ها !

به تو نیاز داریم تا صفای دل خویش را با محبت تو بیازماییم :

- وای ما، که اگر عشق تو بر "نهان خانه ی دل ننشیند" !

ما همان ناز پرورده ی تنعم عشق توایم ؛که جز کوی تو راهی به جایی نمی بریم .

مولا جان !

آدینه فقط قسمتی از پوشش راز است

ما را به تو هر لحظه در این ملک، نیاز است

محتاج ترینیم به اشراق تماشا

دنبال تو هستیم د رآفاق تماشا

ما عشق تو داریم اگر صبر نداریم

ما عشق تو داریم، اگر درپی یاریم !

مولا، تا کی باید قنوت هایمان رنگ اجابت به خود نگیرند؟

آدینه ها می آیند و می روند و ما در آغاز صبحگاهان، نجوا کنان، در فراوانی اشک ها ،هر یک زمزمه می کنیم:

" این بقیه الله التی لا تخلو من العتره الهادیه "؟!

"این السبب المتصل بین الارض والسماء " ؟!

"این المنتظر الذی یجاب اذا دعا " ؟!

- متی ترانا و نراک ؟!

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه ؟!

مولاجان!

محال است! دست از تو برداریم؛ حتی با سروده های تب دار، حتی با قلم های تاول زده ، حتی با آرزوهای وصله خورده ، حتی با شعرهای زخمی!

بدون انتظار، بدون امید و بدون زمزمه های: اللهم کن لولیک ...،

اصلا زندگی چه معنایی خواهد داشت؟!

زمین، هر گونه دلش خواست، بگذار بچرخد؛ زمان هم همین طور؛ آسمان هم!

زندگی، روزی معنا خواهد داشت که مثل بافه ی حریر، زیر پایت گسترده شود.

این که ما هستیم ، بودن نیست!

اصلا بودنِ ِ برای خود، " بودن" نیست.

بودنِ برای تو، یعنی: زندگی!

چه قدر سخت است تفسیرت، ای معمای خلقت!

نبض تمام شریان ها به جاذبه ی تو وابسته است و بی یاد تو، تنفس برای هیچ سلولی امکان پذیر نخواهد بود.

آینده ی اندیشه ها را پرتو معارف آسمانی تو رقم خواهد زد و تمام قلم ها، به عظمت نامت تعظیم خواهند کرد.

اندیشه ای که تمام ویرانه ها را خواهد ساخت و "آهِ درویشان "را به" شکر نیایش" مبدل خواهد کرد.

فضای تمام" پادگان ها "را، به کودکان بازی گوش خواهد سپرد و" بمب ها و موشک ها و هواپیماهای جنگی" را به موزه های حیات وحش!

از پرتو نگاهت، در گوشه گوشه ی آسمان مهربانی خواهد رویید و شب برای همیشه با تاریکی، خداحافظی خواهد کرد.

هیچ "سیاه پوستی" از رنگ صورتش، نخواهد ترسید!

و هیچ "سرخ پوستی" به خاطر عشق به طبیعت، کشته نخواهد شد!

همچو امروز، هیچ "شکم باره ای" سیر نخواهد خوابید و هیچ "گرسنه ای" از فقر نخواهد نالید!

"ترس" از قاموس خواب کودکان و زنان خط خواهد خورد و "مرگ" تنها به سراغ نامردمان خواهد رفت!

"فرزندان آدمیّت"، "حقوق بشر" را از نو خواهند خواند و اشراق اندیشه های سبز آسمانی ات، همه را به سایه ی چتری از عطوفت خواهد سپرد.

همه در کنار یک پرچم، آن هم سبز ِ سبز ...!

پرچمی که خود فراتر از تمام قانون های اساسی جهان، تنها به "عدالت" خواهد اندیشید و بس .

... و من دیگر برای هیچ غروبی مرثیه نخواهم ساخت.

* * *

صدا می زنیم تو را، با تمام نفس هایمان .
ای نهان گشته عشق تو در نهان خانه ی سینه ها :

مولا جان، صاحب الزمان (عج)!

با یاد تو، می شود شاعر شد و رفت زیر باران عاطفه خیس خیس ...

با یاد تو، می شود، عاشق شد و رفت و رفت و رفت ... تا به جمکران رسید.

با یاد تو، می شود بی اعتنا از کنار تمام برج ها و آسمان خراش ها گذشت و و در اشک دخترک گل فروش گم شد.

با یاد تو می شود حتی هزار بار، دور آزادی دور زد ! چرخید و چرخید و چرخید ...

با یاد تو می شود به تاول دست ها لبخند زد و تبسم های تازه چیده ی خود را به صندوق صدقات انداخت.

با یاد تو، می شود حساب پس انداز برای تمام اشک ها باز کرد.

با یاد تو، می شود خود را بدون پرداخت حق بیمه، برای همیشه بیمه کرد.

با یاد تو می شود حتی برای تمام پزشک های متخصص دنیا نسخه پیچید.

با یاد تو، می شود تمام آرزوهای خوب را نوشت و به آبشاری که تا ابدیت جاری است، سپرد.

با یاد تو، می شود...

اما نه ، نمی شود انتظار را تحمل کرد، نمی شود!هرگز !

سید علی اصغر موسوی

یا حسین

saapoem — Wed, 22 Jul 2009 12:03:18 GMT

عطر سیبستان طه

آسمان ها را آراسته اند،پرچم های سبز و سرخ، در کوچه کوچه ی کهکشان، با نسیم دلنواز صلوات به حرکت در می آیند و کاینات، منتظر آمدن مولودیست که نام مبارکش را؛ بر تارک عرش آویخته اند: حسین!

مشتاق تر از تمام آسمانیان، آنکه در کالبد روحانی خویش نمی گنجد، حضرت جبریل (ع) است.اوست که آغوش پرندین خود را به سمت حسین گشوده است.

امروز تمام آسمانیان سرود "تبارک الله" می خوانند.

- وه که چه زیباست کودک زهرا (س)؛ چه زیبا است، میوه ی طه!

گویی تبسمش آکنده از عطر سیب است؛ عطر سیبی که هنوز هم بهترین خاطره ی مدینه و دل انگیزترین عطر پگاهان کربلاست.

همچون نوری که از دل خورشید برآید؛ از سودای دل افلاک، قدم در عالم خاک می گذارد و آغازین شگفتی حضورش را؛ با سجده در برابرمحبوب وحبیب خویش به تماشا می گذارد.

لحظه ای بیش نیست که سرارادت در خاکستان زمین، برآستان حضرت دوست (جل جلاله) گذارده است - سری که در نهایت، قربانی کوی او خواهد شد – اما ، گویی تمام افلاکیان اورا می شناسند ؛ نامش را می دانند و مرامش را می ستایند.

گویی تمام عرشیان، از روز ازل منتظر تولد او بوده اند؛ تا پرچم غیرت را در قحط مردمی ها، به اهتزاز درآورد.

او می آید از ازلی ترین نقطه ی آفرینش؛ تا چراغ هدایت باشد و کشتی نجات.

می آید تا عاشورا به عظمت خویش ببالد؛ می آید تا کربلا، مشام جهان را با "عطر سیب" آشنا کند. می آید تا ولایت، اوج غریبانگی خود را به تماشا بنشیند. می آید تا صبررا، ایثاررا، شهادت را

و تمام "کلمات آسمانی" را معنا کند.

او می آید تا کسی "غیرت دینی" را به فراموشی نسپارد؛ می آید تا جنازه ی امر به معروف و نهی از منکر بر زمین نماند.

آری، می آید، نقطه ی اوج رسالت و ولایت؛ نقطه ای که ، قله ی کمال آدمی و نزدیک ترین فاصله با خداوند است؛ آنجا که حتی خون گلوی فرزند، مانع قرابت نشود.

* * *

مولا، ای عظمت شهادت؛ چقدر نامت دلنشین است؛ حتی برای شهادت !

چیست پنهان، درنهانخانه ی نامت ؛ که اشک را مجال تأمل و درنگ نمی دهد و عشق را حیران عاشقانگی های خویش کرده است .

مولای عاشقان؛ چقدر یادت برای عارف شدن مغتنم و نامت برای عاشق شدن زیباست!

کربلا تنها با تبسم عارفانه ات جان گرفت و عاشورا، تنها با ترنم عاشقانگی هایت نامی شد.

ای عزیزتر از رگ های جان؛ یحیای دل های عاشق؛ سلام بر تو باد، تا واپسین روز آسمان و زمین! میلادت مبارک ، یا حسین (ع) !

******

چه بشارت دل انگیزی !

خبرش کنید؛ علی (ع) را خبر کنید؛ که انتظار به پایان رسید، اینک این عباس ماه بنی هاشم ؛ ماهتاب آسمان ولایت ،که از پرتو عنایات نبوی (ص) و انعکاس قرابت علوی (ع) تا همیشه تاریخ در آسمان کربلا خواهد درخشد و راهیان سرزمین نوررا ؛با تبسم آسمانی خویش، بدرقه خواهد کرد.

خوشا نسیمی ازدیارعنایتش ؛تا تشنگی غربت از کام جهان زدوده ،غبارغم از چهره ی دل ها بشوید!

" ابوالفضایل" اش خوانند، تا سپهسالار فتوت را،کسان به فضیلتی بشناسند که بی بدیل و بی نظیر است؛ آنجا که تشنه کامی شهادت را، به زلال عافیت ترجیح می دهد وعظمت فتوت و وفا و جوانمردی را به نمایش می گذارد.

تشنگی را به آب ترجیح می دهد، بلای عشق را به جان می خرد؛ تاسرافرازی خویش را در درس مولا مردان(ع) بیآزماید.

او فرزند علی (ع)ست و فرزند خاتون سرافراز مدینه، ام البنین (س).او وارث شجاعت علی (ع)، صداقت زهرا (س)، کرامت حسن (ع) است؛ وارث تمام فضایل. تنها زبان ذوالفقار نیاموخته؛ که عارف تمام دقایق هستی بخش عشق است؛ عشقی که عظمت کبریایی اش او را تا جایی اوج داده، که عرش مقابل مرامش تعظیم می کند .

بهشت از تکرار نامش به وجد می آید؛ وآسمان به نام او چراغ ماهتاب روشن می دارد؛ مشکل گشای تمام گره های فرو خورده در کلاف زمان است، پدر مروت و ترجمان مردی و مردانگی !

پدر مروت را چه نیازی به توصیف که دریای کرمش را پایانی نیست و اقیانوس اجابتش، مسلمان و غیر مسلمان را شربت شفا نوشانده است.

"غیرت"، واژه ای است که حرمت خویش را از نام "عباس" گرفته است.

دل دریایی اش را جز "صبر"، دارویی تسکین نمی بخشد و اندوه بی قراریش را جز پرتو جمال آسمانی "برادر" نمی زداید.

... سال ها گذشته است؛ اما هنوز زمزمه های فطرت را، که آکنده از شعر وفاداری است؛ می شود شنید ،که تکرار می کند: " الا یا ایها الساقی، ادر کأساً و ناولها / که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل ها "

قدمت سبز ! یا باب الحوایج ، یا عباس (ع) !

وقتی که نگاه آسمان مستت بود

هم چشم زمین، اسیر و پابستت بود

از خیزش گرم موج ها می شد دید

لب های فرات تشنه دستت بود

******

گویی عاشورا منتظر حضورش و کربلا منتظر نگاه اوست ؛ تا نورانی دیدن و نورانی اندیشیدن را به نسل های خاموش بیاموزد!

"شاه جهان بانو" هم در انتظار است؛ بانویی که آسمان، مقابل عظمت نامش تواضع می کند و خورشید، به جمال معنوی اش رشک می برد.

بانویی که نام مبارکش همچون "صحیفه"، مقدس و همچون "کربلا" معطر به عطر پاکی و عفت است.

سروش آسمانی به اوبشارت می دهد، تولد آفتابی را که از مشرق عرفانی ولایت طلوع کرده ورنگین کمان هدایت را، ارزانی آسمان "ایران" خواهد کرد!

نوری که فصلی جدید از ایمان و اعتقاد در دل "پارسیان" پدید خواهد آورد؛ تا شاهد ظهورعظمتی بی نظیردرتاریخ باشند؛ ظهورمشرقی ترین حکومت الهی!

صاحب صحیفه های عاشقانه ی می آید؛ تا آسمان به وجود فرزندان "نبوت" ببالد؛ به وجودی ببالد، که عبادتش: پیامبرگونه و حلمش: علی وار؛ کرامتش : حسنی وش و شهامتش: حسینی منش است.

خطبه هایش، آیینه ی سخنان زهرا (س) و کلمات آتشین بیانش، بت شکن است. وقارش : وقار خلیل و کلامش: کلام کلیم است.از شکیب وجودش: ایوب (ع) درس آموز؛ وازانفاس قدسی اش: مسیحا (ع) در شگفت است.خطبه ی عارفانه اش: ترکیب بند حماسه ی کربلا و صحیفه ی عاشقانه اش: تغزل دیوان عاشورا ست.درویش ترین امیری ، که عارفانه ترین غزل ها از تبسم نگاهش می تراود و عاشقانه ترین دوبیتی ها از ترنم دعایش می شکفد .

گویی نماز، همیشه دلتنگ عبادت اوست و خاک، دلواپس سجده هایش. دعا منتظر ترنم او؛ وصحیفه در انتظار تبسم دست هایش.

گویی جهاد،آیینه ی ایمان اوست وکلمات آسمانی درانتظارجلوه ی خطبه هایش. شام غریبان، دلواپس ناله های عاشورایی او و زینب (ع) دل نگران زخم های دلش!

آوازه آن سفیر عشق ازلی

گیریم که دشمنش نهان کرد، ولی

هرجا که قدم نهاد و هرجا که نشست

صد قافله شد، اسیر اولاد علی (ع)

می آید تا آسمان رادرس تابندگی بیاموزد.می آید تا زمین راازآسیب جهالت برهاند.

می آید تا دل های مومن، بی نیایش نمانند.

می آید تا کربلا بهانه برای ادامه ی زندگی داشته باشد.

می آید تا شام به وسعت تیرگی خویش بنالد.

.می آید تا کوفه بار دیگر قامت ستم دیده ی علی را ، به تماشا بایستد.

می آید از مشرقی ترین لحظات شیرین خلقت، تا فرصتی تازه برای شادمانی ما باشد.

مولا؛ حضورت مغتنم و سایه ی لطف نیا یش هایت، بر سرمان مستدام باد! خوش آمدید .

تبسم سرخ شگفتن

“

به مناسبت میلاد حضرت علی اکبر (ع)”

هنوز می آید نوای کربلایی ات از عمق میدان، ای آفتاب غروب کرده در ظهر عاشورا!

هنوز می آید غریو فریادت از بلندای آسمان، فریادی که دژخیمان کوفی را به مبارزه می خواست و نهیبش، رشته جانشان را از هم می گسیخت.

هنوز می آید عطر حضورت، از حوالی خیمه هایی که آکنده از نگاه سکینه (س) بود.

امروز، روز ولادت توست، مولای جوانمرد!

روزی که خداوند خواست تا چهره ات آیینه جمال نبوی (ص) بشود.

روزی که خداوند خواست تا از تبسم نگاهت، آفتاب بر شوق آید.

روزی که خداوند خواست تا نبیره علی (ع)، سیرتی همچون او داشته باشد.

روزی که خداوند خواست مشام مدینه از عطر حضورت آکنده گردد.

امروز، روز توست؛ روز تولدی شیرین که طعم نبوت و ولایت را توامان دارد. غوغایی در دل آل ا... است. عطر صلوات، شش جهت آسمان و زمین را فرا گرفته است.

امروز، سروش آسمانی، تهنیت گوی مولودی است که روزی همت بلندش، او را از ناسوت خاک به لاهوتستان افلاک خواهد برد. او نام بشکوهش را بر تارک عرش جار خواهد زد.

... و روزی ورق برمی گردد و کربلا رقم می خورد.

تصویر در تصویر، کوفیان و غلتیدنشان در خاک مذلت!

شمشیر به شمشیر، دست یداللهی تو بود و یادآوری حماسه ذوالفقار!

جلوه زار هستی در شگفت نقشی بود که تو ایفا می کردی؛ نقشی بدیع که ایمان و حماسه را به هم پیوند می داد؛ همانگونه که قامت دل آرایت، زیبایی نبوت و ولایت را به تماشا گذاشته بود.

علی جان، جوانمرد مولای جوان! میدان کربلا چه بی فروغ می شد، اگر به میدان نمی آمدی!

هنوز هم وقتی خورشید به آسمان کربلا می رسد، درنگ می کند و به یاد فروغ چهره ات، اشک حسرت می ریزد.

چهره ای که عاشقانه، سرخی خون، در شفق نگاهش نشست و افلاک را سوگوار تبسم های دلنشین اش کرد.

امروز، روز ولادت توست.

تویی که عشق از یادآوری نامت به خود می بالد و آسمان شکوه تو را هماره با عطر صلوات می ستاید.

مبارک باد بر عاشقان کوی حضرت دوست (جل جلاله) حضور عاشقی که زندگی را شرمنده ایثار خود کرد و بی مهابا :

«نعره زد عشق، که خونین جگری پیدا شد».

سید علی اصغر موسوی

saapoem — Fri, 08 May 2009 02:18:55 GMT

المكتبة الصوتية والمرئية » عزاء اهل البيت (ع) » قسم فيديو كليب » الرادود : الشيخ حسين الأكرف » حج الدموع - الشيخ حسين الأكرف

دانلود ویدئو

» حج الدموع - Windows Media Player

مرات الإستماع: 262 , مرات التحميل: 155 , المدة: 9.58 دقيقة , الحجم: 10.871 MB , مجموع المصوتين: 4

دانلود صوتی

» حج الدموع - Real Player

مرات الإستماع: 70 , مرات التحميل: 68 , المدة: 9.58 دقيقة , الحجم: 1.19 MB , مجموع المصوتين: 4

دانلود برای موبایل

» حج الدموع - المقطع الأول - الهواتف النقالة

مرات الإستماع: 42 , مرات التحميل: 56 , المدة: 4.05 دقيقة , الحجم: 2.351 MB , مجموع المصوتين: 2

» حج الدموع - المقطع الثاني - الهواتف النقالة

مرات الإستماع: 25 , مرات التحميل: 42 , المدة: 5.55 دقيقة , الحجم: 3.401 MB , مجموع المصوتين: 2

زندگانی حضرت زهرا (س)

saapoem — Fri, 08 May 2009 00:46:18 GMT

برای خواندن زندگی نامه و خطبه حضرت زهرا (س)

به قلم استاد فقید شادروان جعفر شهیدی (ره) کلیک کنید:

http://saapoem-1.blogfa.com

******************************************************************

Martyrdom of Hazrate Zahra

saapoem — Thu, 07 May 2009 04:39:31 GMT

Poem

Where is her grave ?

The Muslims have been deeply pained.
Their beloved prophet has passed away.
And especially for his kith and kin,
it is one of their lives' saddest day.

A lady who happens to be his daughter,
above all, is the most afflicted one.
She was the nearest to her father.
Alas! Her troubles have just begun.

What in the Prophet's eyes was her status,
unfortunately the people shall forget.
She should be respected by all of us.
But a harsh treatment, she'll be met.

Everyone had heard her father say,
"My daughter is a part of me".
For her safety he would often pray;
Not wanting her to bear any agony.

But his words fell on deaf ears
as his followers were lead astray.
And were realized those worst fears,
because his tidings were disobeyed.

Each forthcoming day brings her sorrow
and only a few more months she'll live.
Each night she worries about her woes.
Her tormentors, she may not forgive.

In her last days, she is seen weeping.
Awake all night, she seldom sleeps.
Of her troubles, she keeps thinking.
The wounds in her heart are so deep.

The thoughts of her father alone
cause tears from her eyes to flow
and what will happen to her children?
What fate do they have in stow?

"Be kind to them and take care",
she wills about her poor children,
because she'll be no longer near
and they'll soon be orphans.

As she spends the time crying,
her neighbors come and complain.
But look! She is already dying.
Their complaint will be in vain.

And that dark moment finally comes,
for her heavenly abode, she departs.
Holding back their tears, her children,
see baba leaving with a heavy heart.

Hands trembling and with great anguish,
he takes away her coffin during the night.
And he makes sure to fulfill her last wish.
She will rest, out of everyones' sight.

Has gone from this world forever,
the mother of children so brave!
But why was she buried in a manner
that no one knows, where is her grave?

my new shiawebsite

saapoem — Mon, 04 May 2009 02:37:18 GMT

: you can see mynew shiawebpage in this link

http://saapoem.bravehost.com

:and theother is

http://saapoem313.bravehost.com

thanks

میلاد

saapoem — Wed, 29 Apr 2009 22:59:18 GMT

شکیباترین پرستار

(به بهانه فرخنده زادروز حضرت زینب (س))

وقتی سخن با یاد تو آغاز می شود، وقتی قلم به شوق تو می نگارد، وقتی دلم به فکر ساختن چامه ای سترگ و پرداختن واژهایی ژرف و شگرف می افتد؛آنگاه عظمت و شکوه نامت همچون خورشید،چشم هایم را به فراوانی نورفرامی خواند و من غرق در کلمات آسمانی ، به تو می اندیشم : بانویی که با شکیبایی ، مصداق آیات بلند قران شد و باخطبه های لاهوتی اش ، ناسوتیان مغرور از کشتن را زبون ساخت.

شکیباترین پرستارآل طاها نیز رسالتی شگرف داشت، رسالتی که بسیارشگفتی آفرید:از همراهی مادر ستم دیده تادلنوازی پدرسوگوار؛از همراهی غربت برادری در مدینه، تا مظلومیت برادر دیگر در کربلا؛ از پرستاری یتیمان، تا یاری دین پیامبر(ص)؛ از سرپرستی کاروان، تا قرائت خطبه های آتشین! آری ، چه رسالتی شگفت ،که تاریخ اسلام را دگرگون ساخت !

*****

برای خواندن ادامه متن لینک زیر را دنبال کنید:

http://saapoem.webs.com/milad.htm