تبليغاتX
BidelaneH - بی دلانه
BidelaneH - بی دلانه
Heartily words of Dream heart, seyed.AliAsghar.Mousavi
سه شنبه 1388/11/13
پیامبر شکیبایی ...  

ستون کلمات آسمانی

اندوه بی پایان

(ویژه شهادت حضرت پیامبر و امام حسن و امام رضا –ع-)

غمی به وسعت بقیع، آسمان و زمین را پوشانده است.

چه زود می روید،ای آفتابِ "سدره نشین"؟!

  با کدامین غروب، نجواهایمان را بخوانیم؛ که سال ها دست های خالی مان را شما برکت

می دادید وعاشقانه ترین تبسم خود را با ما تقسیم می کردید.

چشم های فقیران هنوز از روزنه ی تاریخ، به دست های سخاوتمند شما خیره مانده است؛ تا شاید لقمه ای معرفت، جرعه ای کمال و ذره ای عنایت بستانند!

آه چه زود می روید؟! زمینی که بار امانت را نتوانست تحمل کند، چگونه می تواند بار اندوه شما را تحمل کند؟!

چگونه می توان زهرای (س) خسته از اندوه  را ،با بیت الاحزان و علی (ع) دل شکسته از نفاق را با چاه، تنها گذاشت!

بعد از شما با کدامین داغ، آتش به جان شویم؟ با بقیع یا کربلا؟  با خاطرات دردناک حضرت زینب (ع)، یا گلوی خسته ی  حضرت سجاد (ع) همنوا شویم؟

- یا رسول الله (ص)؛ فدایتان شوم! فدای لحظه ای که آسمان سر برداشت و قامت دلارای شما را به نظاره نشست: "لَولاكَ لَما خَلَقتُ الاَفلاك".

- یا رسول الله (ص)؛ ای آفتاب عالمتاب "لَولاك"؛ ای آیت آیینه گشته از دل افلاک تا خاک.

ای رًحمةٌ لِلعالَمین؛ ای مشرق سبز و روشن دین، تنهاترین محبوب یزدان؛ ای سینه ی آیینه پوش مهر قرآن؛ وی  جاری ترین نعمت در سایه سار هستی؛ امروزهم ماتم سرای دل را به نام تو سیه پوش کرده ایم و نام مبارک تو را با درود و تحیت بر زبان جاری می سازیم.

سرشار از اندوهان تو، با مویه های غریبانه های حضرت زهرا (س)؛ با گریه های جانکاه حضرت علی (ع)؛ با بی قراری حضرت جبریل (ع) و با شور و غوغای فرشتگان،همراه

می شویم و به یاد گیسوان عنایتت،گیسو پریشان، مرثیه های تنهایی را زمزمه می کنیم.

درودخداوند برتو، بر زندگی ات، برروشنایی راهت، برعروج روحانی و رستاخیزجسمانی ات؛ از ساعتی که به دنیا آمدی و در ساعتی که نیازمندانِ شفاعت را، دستگیر خواهی بود!

*  *

- یا رسول الله (ص)!

این روزها در حالی به سوگ عروجت نشسته ایم؛ که فرزندان خردسال مسلمان، با بمب های رژیم صهیونیستی آمریکا واسرائیل، شهید می شوند و شیاطین کاخ سفید به سمت دوربین های تلویزیون، تبسم تحویل می دهند.

خود شاهدید، که برخی از مشرکان ، در حالی به شکوه آسمانی شما و فرزندانتان پارس می کنند؛ که منطق دمکراسی غرب،امت مظلوم راگروه گروه، از افغانستان و عراق  و یمن گرفته، تا لبنان و فلسطین واز کشمیر و پاکستان گرفته ،تا سودان و سومالی؛هر روز به کام مرگ می فرستد؛آنگاه مزدوران پلید استکبار که با اموال مسلمانان به مقام و منزلت دست یافته اند، کنار دست انها به ساحت قدسی سیدشهدا (ع) در روز عاشورا توهین می کنند.

مزدوران صیونیزم در حالی دم از حقوق بشر می زنند که این روزها، سبز ترین رویا برای کودکان یمن و فلسطین وافغانستان، سرخ ترین شهادت، تعبیر می شود.

- مولا جان، َأینَ بَقیَةَ الله (عج)؟!

کجاست آن سردار عدالت ؛ که دندان های اهریمنان را خرد کند؛ تا به آلام مظلومین و محرومین جهان نخندند!کجاست آن ذوالفقار حق گستر؟!

تا زهر ترس را به جان نامردمانی بریزد ؛ که با پیشرفته ترین ارتش ها به مصاف کودکان مسلمان می روند!

- یا رسول الله ! یاری مان کن؛ در روزگاری که منابع مالی مسلمانان صرف پذیرایی از بت های اهریمنی غرب می شود و به دلیل عدم توجه بعضی از دولتمردان کشورهای اسلامی، فقر و بیماری و عقب ماندگی، روز به روز دامنگیر محرومان و مظلومان امت می شود.

گویی این سرنوشت اهالی باختری آسیا ومردمان کومه آفریقاست که باید تاوان ضعف پیشرفت خویش را، به آمریکا و اروپا بپردازند!

- آقا جان!امروز دین شما را در مقابل ادیانی قرار می دهند که پیامبرانشان، وظیفه آماده سازی جوامع را برای ظهور و حضور شما به عهده داشتند؛ و آنان به این شرف می بالیدند که خداوند را در این بشارت یاری کرده اند! درحالي كه نه دين ما، نه انقلاب ما با كسي به جز  دشمنان خداوپيامبر و معصومين (ع) ودشمنان بشريت، تقابل و دشمني ندارد؛ولي دشمنان دين و بشريت هرروز بهانه اي تازه مي تراشند و سعي در نابودي فرهنگ و اقتصاد ما دارند!

شرمنده ایم آقا جان،شرمنده! دشمن بسیار لجوج است و ما بسیار تنبل! ختي روزي كه به عنوان مستشار به ممالك اسلامي هجوم آوردند ؛ باز ما غافل بوديم ، غافل تر از هميشه! تا اينكه امروز  ادعاي مالكيت ممالك ما را دارند، چه برسد به فرهنگ؟!

- روزی که آنان با پاشاها و بیک ها برای لورنس عربستان، تاریخ می ساختند؛ ما خواب چل دزد بغداد را می دیدیم!

- روزی که آن ها کشتی جنگی می ساختند؛ ما در دار الجنون به دنبال ملات کاخ گلستان بودیم!

- روزی که آنان اعلامیه ی بالفور را ترتیب می دادند؛ ما مشغول کشت پنبه بودیم!

- روزی که آن ها قاره های مسکونی را کشف وغصب و ثبت می کردند، ما برای کشف قنات، دنبال میرزا آغاسی به این سو و آن سو می دویدیم!

- روزی که آنان توپ و تانک می ساختند؛ ما با همسایه بر سر خرما، مجادله می کردیم!

- روزی که آن ها می خواستند متمدن شوند، من کتاب های خطی مان را فروخته بودیم!

- شرمنده ایم، آقاجان شرمنده! فرزندان ما مسلمانان، فوتبالیست های برزیل را بیشتر از مشاهیر علم و ادب، حدیث و حکمت، می شناسند!

آن ها برای هنرپیشه هاشان مصونیّت قانونی ایجاد کرده اند؛ ولی ما  گاهی خود موجبات سرافندگی خود را؛ با توهین به مقدساتمان فراهم می کنیم و گاهی هم که سر از خواب گران بر می داریم جاهلمان می خوانند

  -  مولا جان! رسول خدا(ص)، به دادمان برس! اسیران غربتیم؛ غربت عدم خود باوری؛غربت تفرقه، غربت فقر، غربت ساده لوحی و غربت دشمنی پرستی؛گویی هرگزشکوه دیرین خود رابه یادنمی آوریم ؟!  

- آه، ای نور کعبه و بقیع! چگونه می توانم باور کنم، حتی سایبان "بقیع" برای کاخ های طایف، خطرناک باشد؟!

 و برای تأویل ظالمانه ترین تصمیم، به دنبال تفسیر سوره های قرآن بگردند ؟!

چگونه می توانم باور کنیم درآمد هتل های حرمین شریفین، صرف قمارخانه های پاریس و لندن شود؛ ولی کودکان غزه و یمن و افغانستان توان خرید دارو نداشته باشند!

چگونه می توانم باور کنیم، درآمدهای نفتی خلیج فارس ،صرف نگهداری ناوهای اهریمن بشود و کودکان یمن زیر چادرها گرسنه بخوابند؟!

چگونه می توانم باور کنم، هزینه ی دید و بازدیدهای بعضی سران کشورهای اسلامی از جهان غرب، خارج از تصورباشد و برای محرومین امت اسلام،از بانک های صهیونیستی صدقه جمع کنند؟!

- مولا، ای فریادگر آزادی؛ ای پیش رو ترین مرد عدالت خواه !

مگر شما نبودید که فرمودید، برای فقر امت خودم نگرانم؛ کدامین فقر بالاتر از این که، سال هاست بهای جهالت به دشمنان دین می پردازیم؟! وهر گاه خواسته ایم به شکوه علم  خود برگردیم؛ سد راهمان شده اند !

-  درود خداوند بر روح آسمان فروزت باد؛ که اگر نبود شریعت تو، امروز حتی روزنه ای برای امید وجود نداشت. حال آنکه فرزند عدالت گسترت (عج) پا بر رکاب آماده است؛ تا بر کالبد نیمه جان بشر، روح آرامش و زندگی ببخشد!

آماده است تا ذوالفقار عدالت را بر گردن گردن فرازانی فرود آورد که همچون نمرود؛ ادعای خدایی در زمین می کنند؛ غافل از آنکه تیر اجل در راه و سینه ی نامحرمان آماده ی ناوک غیب است!همان گونه که صدام و شاه را گرفتار طینت خودشان کرد.

- درود خداوند بر حلم و علم تو باد؛ که چراغ اندیشه را در تاریکنای جهل و جاهلیت روشن فرمودی!

- درود خداوند بر تو و فرزندان بزرگوارت باد؛ که مرارت های بی شمار روزگار و نامردمی کثیر ناکسان، ذره ای از ارادت آنان به خداوند نکاست و با یقین هر چه تمام تر، کشتی دین را از تمامی گرداب ها به ساحل نجات رسانیدند. از هر آنچه غیر خدا بود؛ بریدند و جز به ذات حضرت حق (جل جلاله) تکیه نکردند؛ با وجود تمام غربت ها و محنت ها؛ با وجود تمام ترفندهای دشمنان!

... ویکی از ستارگان این عرصه، وجود مبارک و بی بدیل حضرت امام حسن مجتبی (ع) است که تلخ ترین غربت های روزگار را بعد از شما تحمل کرد؛آن هم در اندک زمانی بعد از عروج و شهادت شما؛ با اینکه صدها نفر شاهد عنایت های شما به آن حضرت بودند.

آنچه کینه از شما به دل داشتند، در ستم به ایشان دیدند و آن چنان با حضرت مجتبی (ع) رفتار کردند، که حتّی گریه ی آسمان هم درآمد.

گویی این غربت بی پایان، باید تا ابد جاری باشد،ازکعبه وصل تا بقیع غربت !

امروز، باز هم این چشم های آسمان است که هر روز، به غربت بقیع دوخته می شود و با نگاهی تأسف انگیز به مزار غریبانه ی سبط اکبر، سید جوانان بهشت می نگرد!

....و من امروز با نوایی حزین و چشمی بارانی می گویم : ای آسمان پر ستاره و خاموش، به ستاره گانت بگو شمع در دست، اشک در چشم، نوحه خوان آن آستان بی گنبد و گلدسته ای باشند؛ که غریبانه ترین مرثیه ها را برایش می توان سرود.

آستانی که نشانه ی ظلم "امویان و عباسیان" از یک سو، و اثر جهالت و کژ فهمی " نواصب" از سوی دیگر است.کج فهمی عده ای فراماسون زاده،که تفسیر قرآن می کنند؛ با ریش های دراز و مغز های کوتاه ؟!

آستانی که در طول پانزده قرن، قبله گاه حاجات حاجت مندان و زیارتگاه خاکیان و افلاکیان بوده است.

دریغا که گویی کسی نیست تا در کنار اشک های حضرت زهرا (س) شمعی بیافروزد و اشکی بر خاک سرد بقیع بیافشاند!

دست بر سینه می گذارم؛ رو به قبله؛ آری، رو به سمتی که دیوار بقیع، آسمان و زمین را از هم جدا می کند و تمام غربت بقیع بردلم می نشیند؛ من زیارت نامه می خوانم ؛ آنگاه بغضی سنگین، راه گریه را می بندد.

 - آه، چقدرمظلوم هستی، ای امام مظلوم (ع)، ای نماد مظلومیت آل رسول (ص) در تاریخ!

سر به دیوار اندوه می گذارم و غرق می شوم در غریبانه های یادت؛ گویی امشب در بقیع، آسمانیان سینه می زنند.

- درود خدا بر تمام لحظات زندگی ات که توأم با تلخی و شیرینی بود؛ تلخی هایش: حلم تو، مقابل بی پروایی و نابخردی منافقین بود وشیرینی هایش:  آغوش گرم جدّت پیامبر اکرم (ص) و عطر تبسم و نوازش دست های پدرومادرت حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س)، بود.

درود خداوند بر تو و  به روح آسمانی آفتاب هشتم باد !همان که سلطان سریر ارتضا، علی بن موسی الرضاست؛امام غریبان است و امید محرومان؛ و کشور ایمان با عطر وجودش ام القرای جهان اسلام گشته است. مولاجان امام رضا (ع) درود بر تو و مشهد مطهرت که زیارتگه غریبان جهان است. مولا جان،درسوگ روز شهادت غریبانه ات؛ ماییم و آستان کرمت؛ تا نصیب ازخوان عنایتت ببریم .تسلیتت باد امیر کشور دل!  

                                                     سیدعلی اصغر موسوی                                             

 

چهارشنبه 1388/10/30
اربعین ...  

جان جانان

مولا جان! هر گاه عطر نامت بر خیالم می وزد، دل به لحظه های عاشورایی ات می دهم و سرشار از یادت،رو به روی گلدسته های دعا می ایستم و سلام می دهم؛

" السلام علیک یا اباعبدالله (ع) ".

سلام بر تو و غریبانه هایت؛ سلام بر تو و زخم هایت؛ سلام بر تو و گل های گلستانت که حتی بین تمام لاله ها، برترین است.

سلام بر تو و غم هایی که در خاطر ما، مثل جاده های انتظار، به طول آسمان و به عرض زمین است.

مولا جان، یا اباعبدلله (ع)! تمام مرثیه ها را کنار هم می چینم و غزل های ناتمام، با تصاویر اشک ها، به پایان می رسند، ولی انگار تازه باید به شروعی دوباره بیندیشم!

- باز هم اربعین آمد؛ باز هم عطر یاد تو مشام سیب های سرخ را از بوی بهشت آکنده ساخت.

باز هم چشمان خورشید، به خون نشست و از شفق دیدگانش لاله بارید.

باز هم، آسمان بی تابی حضرت جبریل (ع) را به تماشا نشست.

باز هم اربعین آمد تا "شاعر"، مرثیه ی نگاهش را به لهجه ی اشک بسراید:

دیدنی تر زآسمان ،اما

آه ازاین فرصت تماشایی

کاروان خسته باز می آید

سمت این غربت تماشایی

قسمتی از تمام تصویر است

لحظه های غریب عاشورا

سینه سینه همیشه می نالد

نی نوای غریب عاشورا

***

 

مولاجان! تویی چلچراغ هدایت در آسمان باور ما، تا کسی مسیر سعادت را گم نکند.

باز هم اربعین آمد تا در قنوت خویش، اشک ها را به تماشا بنشینم و نبض نمازم را با یاد تو هم آهنگ سازم.

مولای مهربانی ها! چگونه می توانم از یاد ببرم نماز تو را؛ نمازی که به خون نشست، نمازی را که وضویش با خون، سجاده اش با خاک و مصلایش به وسعت کربلا بود.

اگر نبود شکوه شهادتت، زندگی واژه ای متروک در قاموس روزگار می شد. اگر نبود فریاد "هیهات منّا الذلة" ات، مردمان ذلت و خواری را افتخاری برای خویش می شمرند!

*  *  *

خورشید شرمناک تر از همیشه طلوع کرده است.

گوشه چشمی به دروازه "شام" می اندازد؛ چقدر پستی این قوم گسترده است؟!

 پانصد هزار مترسک دهل نواز و مطرب دف نواز، با امیران "زر و زور و تزویر"!

اینان به استقبال کدامین فتح الفتوح آمده اند؟! افسوس که مردم شام "رومی" اند!

دینشان، شرافتشان، تخت و بخت و "خلافت" شان رومی است؛ در ازدحام چشم های پلید "زر پرست". در انبوه نظاره گران، قرآن خونین، قرآن مجسم رفته بر روی نی؛ چه زیبا آیه های عشق را تلاوت می کند !

"کاروان کربلا" وارد شام می شود ؛ شهری که در و دیوارش، بوی کفتار، بوی یزید، بوی مروان، بوی عفونت دهان های آلوده به شراب می دهد.

شهری که "خلیفه" اش، سگ و شراب و میمون را به "مشاوره" بر می گزیند و "خلیفه گاهش" محل خودنمایی فرزندان "حرام" است و مردمان کوچه و بازارش، حتی به اندازه "نوک بینی شان" از "اسلام" اطلاع ندارند!

چه جای شگفتی است؟ اگر "چوب خیزران" جرأت زیاده روی و دراز دستی کند!

اگر حریم حرمت رسول خدا (ص) را اوباش شامی، "غنیمت جنگی" می پندارند!

اگر اهالی غیرت و شرف و آزادگی را تنها به بهانه "اعتراض" به عملکرد آن ها، گردن می زنند!

اگر حتی به غربت غریبانگی و وسعت اندوه حضرت رقیه (س) رحم نمی کنند!

یکی باید برخیزد و پرده ی رنگارنگ فریب را از چهره این "بت" فرومایه جاهل، فروکشد!

یکی باید باشد و بگوید: «چه امر عجیب و عظیمی است که نجیب زادگانی که لشکر خداوندند، به دست "طلقاء" که لشکر شیطان اند کشته شوند؟!

ای یزید! اگر امروز ما را "غنیمت" خود دانستی، زود باشد که این غنیمت، موجب "غرامت" تو گردد. در هنگامی که نیابی، مگر آن چه را که از پیش فرستاده ای»

یکی باید برخیزد و خود را چنین معرفی کند: «ایها الناس! منم فرزند مکه و منا، منم فرزند زمزم و صفا!

منم فرزند فاطمه ی زهرا (س)، منم فرزند دخت نبی مصطفا(ص)، منم فرزند خدیجه کبری(س)، منم فرزند امام مقتول به تیغ اهل جفا»، منم فرزند "شهید لب تشنه" کربلا.

گویی شهرشام ؛ شهر فرومرده در جهل اموی را، تلنگر دستی "الهی" نیاز بود؛ تا پرده از چهره ریایی و فریب کارانه اش باز گیرد .

 با خطبه های حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) شرافت نبوی و صداقت علوی نجابت وجودی اهل بیت (ع) را به شامیان معرفی کرد.

" و قصر نشینان میمون باز اموی" دوباره مثل روز "بدر" به خفت و خواری مبتلا شدند!

 

*   *  *

...سال ها گذشته است اما چه کسی می تواند بگوید خون حسین (ع) از جوشش افتاده ؟! نگاهی آراسته به وجدان می باید انسان های مغرض را؛ تا ببینند این خیل عظیم عاشوراییان را ، که هر ساله ،چلچراغ دل خئیش را با شرار عشق حسینی  روشن می سازند!

اربعین و عاشورا تنها دو روز از روز های سال و دو کلمه از کلمات عربی- فارسی نیستند ؛ که ذات این کلمات با نام مردی سترگ عجین شده اند. مردی که در عرصه حیات بشری زنده ترین مرد است و آرمانش پویا ترین آرمان !

کدامین تمدن توانسته به اندازه تمدن الهی؛ تمدن آسمانی؛ تمدن عارفانه – عاشقانه ی عاشورا، این مقدار ماندگاری داشته باشد ؟!

کدامین فرمانروا توانسته در طول تاریخ به اندازه امام حسین (ع) بر دل وجان آدمی، این مقدار حکومت کند ؟!

کدامین رهبر در جامعه توانسته در جهان، این مقدار فدایی داشته باشد؟!

از انقلاب هند تا انقلاب عظیم اسلامی ایران، از بنیاد گرایی نوین کشور های اسلامی تا جنبش و تحرک نیرو های مقاومت و جهاد اسلامی؛ از پیروزی حزب ا... تا سرافرازی حماس ؛ از تمام آنجه در جهان به نام مقاومت در برابر ظلم از آن یاد می شود ؛ در سایه شعار جهانی : هیهات من الذله ، تحقق یافته است!

و تا آن انقلاب سترگ و فراگیر جهانی که در راه است و نوید بخش دل دردمندان _ بخصوص مکتب تشیع_ می باشد، همگی مدیون جوانمردی و خون حسین است ؛ حسینی که جز فرزندان شیاطین بد خواه و بد گو ندارد . حسینی که به خاطر عظمت نامش ، اهالی تمام ادیان ستایشش می کنند!

فدایت شوم  پسر فاطمه(س) !

کیستی ای جان ؟! که این گونه جانانه دوستت داریم .

سلام و درودمان بر تو ! تویی، که تمام بدون نام تو صفایی ندارد .

صل الله علیک یا ابا عبدالله !                   

سید علی اصغر موسوی

 

----------------------------------------

[1] بخش از خطبه ی حضرت زینب (س)

2 همان

**************

چهارشنبه 1388/09/25
یاحسین ...  

 

 

گل احساس

نو گل حساس، علی اصغر است

 

 

غنچه ی احساس، علی اصغر است

 

آن که برایش به شهادت رسید

 

 

حضرت عباس، علی اصغر است

 

تیر سه شعبه که ندارد نیاز

 

 

برگ گل یاس، علی اصغر است

 

آن که علیرغم عطشناکی اش

 

 

ساقی دریاس، علی اصغر است

 

گریه کن، ای دل به خزانش، غمش!

 

 

نو گل حساس علی اصغر است

 

 

سید علی اصغر موسوی


 

فصل تبسم

سوگ یاد جانگداز حضرت علی اکبر (ع)

وا کن لب از هم که آید فصل تبسم، علی جان


 

گل با زبور خود آمد، خواند ترنّم، علی جان

خنیاگران بهشتی، هنگام مهمان نوازی


 

 

بر خاک پایت کشیدند، دست تیمّم، علی جان

وقتی شقایق بروید، در فصل بارانی عشق

 

گویی که خون لبانت، کرده تجسّم، علی جان



 

**

 

 

وقتی که از پا فتادی، آمد کنارت بگوید



 

 

یک بار دیگر عزیزم، بنما تکلّم علی جان!

 

بر سینه مثل غم عشق، وقتی شتابان فشردت

 

 

 

در ابر سنگین ناله، شد آسمان گم، علی جان

 

نجوا کنان در کنارت، با گریه آهسته فرمود:

 

 

وا کن لب از هم که آمد، فصل تبسم، علی جان!

 

 

سید علی اصغر موسوی

 

قامت رسا

 

دیدنی، مثل آسمان، دریا

 

 

در شکوهی که بی همانند است

 

می رود سمت جاودان ماندن

 

 

پیش رویش، فقط، خداوند است

 

 

**

 

 

سیزده ساله، نوجوان، شاید

 

 

این فقط، قامت رسایش نیست

او که دارد شکوه ایمان را

 

 

حاجتی بر سلاح هایش، نیست

 

 

**

 

آیتی از فروغ قرآن است

 

 

در دل تنگ و تار این صحرا

 

می رود، تا سپیده بنشاند

 

 

باز هم در کنار این صحرا

 

 

**

 

 

 

 

 

 

 

 

**

 

قاسم و اصغر، علی اکبر (ع)

 

 

یعنی: آزادگی، هدف، باور

در ردیف همین خداجویی

 

 

زینب و اهل بیت هم، داور

 

**

 

دیدنی، مثل آسمان، دریا

 

 

در ستیزی سُترگ و ناهمگون

 

زخم در زخم قامتش، انگار –

 

 

گل نموده، هزار گل، در خون

 

**

 

رفت و میدان گرفت از دشمن

 

 

تا رسد، بر زلال بی پایان

 

تا شهادت، همین پیامش بود:

 

 

کربلا را، بیاب، ای انسان؟!

 

سید علی اصغر موسوی


 

انجمن آینه

دریاد ابافاضل عباس(ع)

خشم تو بر عاطفه تبدیل شد

 

 

انجمن آینه تشکیل شد

 

اشک فقط راز نگاهت نبود

 

 

آینه در آینه تحلیل شد 

 

پرتو نورت به تماشا رسید

 

 

در دل شطّ، جاذبه تشکیل شد

 

دست فشاندی که فراتر روی

 

 

نور به پرواز تو، تبدیل شد

 

زمزمه ی عشق تو هر جا که رفت

 

 

خاطره در خاطره تجلیل شد

 

با تو فقط یاد وفا مانده است

 

 

ناب ترین خاطره ها، مانده است

 

 

سید علی اصغر موسوی

 

 

 

امام اشک ها

می شود تکثیر با یادت، تمام اشک ها

 

 

بر تو باد، ای آسمانی هم  اشک ها

 

 

**

 

تا، به یاد ظهر عاشورا، نشستم در سکوت


 

 

دل سپردم، بر زلال نقره فام اشک ها

مثل بارانی ترین فصلی، که می گیرد دلم

 

یک جهان اندوه، دیدم، در پیام اشک ها

می شناسد لحظه ها را، بهتر از هر روز، غم

 

می شود، آهسته با دل، همکلام اشک ها

 

آسمان، خورشید، صحرا، آب، باران، تشنگی

 

 

داغ، لاله، بغض، دلتنگی، تمام اشک ها؟!

 

محض یادت، زندگی را آسمان کرده اند

 

 

محض یاد کربلایت، ای امام اشک ها

 

 

 

سید علی اصغر موسوی

 

 

 

قامت عشق

ای مانده در تفسیر نامت، سرگشته و حیران زبان ها

 

با لحظه های سبز یادت، پر می کشم تا بیکران ها

 

ای هستی از نام تو زیبا، خورشید بی باک شهادت

 

ای مشعل تابنده ی حق، بر شاهراه کهکشان ها

 

ای قامت صد پاره ی عشق، شیداترین یحیای عاشق

 

 

قاموس خونین شهادت، گلواژه سرخ زمان ها

 

ای آشنای لاله زاران، در سینه ی ما غمگساران

 

 

مانده شقایق یادگارت، مثل شفق در آسمان ها

 

تا بی نهایت، تا قیامت، تا لحظه های سبز فردا

 

 

باقی به یادت باد دل ها، گویا به نامت هم، زبان ها

 

 

سید علی اصغر موسوی